Als je 1000 hobbies hebt moet je veel onthouden!

Het is natuurlijk hypocriet om te stellen dat enkel BP schuldig is aan de enorme olieramp. We hebben allemaal honger naar olie en dan gebeuren dit soort dingen. Het zal niet de laatste keer zijn. Maar om de ramp nu te gaan verbloemen met mooie marketing praatjes gaat wel heel ver. En dan komt de ware aard van een bedrijf als BP weer boven. We moeten weer geld waard worden en de aandelen moeten stijgen.. dan maar de ramp afdoen als een klein incident waar de gevolgen wel meevallen..

lees dit http://www.mnn.com/earth-matters/energy/blogs/bp-is-selling-the-fake-story-that-theres-no-oil

`Knap’ hoe grote bedrijven dat aanpakken.. je wordt er alleen heel cynisch en achterdochtig van. Geld, geld, geld, geld..

Heerlijk zo af en toe die internet video. Hoe legaal deze video is weet ik niet maar dit is een aanrader voor iedereen die het beroemde Concerto Aranjuez (Rodrigo) eens wil horen op de manier zoals het gespeeld moet worden.

De uitvoerende is niemand minder dan Paco de Lucia, de topper van de flamenco wereld. Leg deze uitvoering eens naast die van John Williams of Pepe Romero en hoor het verschil. Voer voor diverse discussies waarin gesteld werd dat deze manier van spelen niet klassiek genoeg was. Mijn bescheiden mening is dat het niet anders kan en mag gespeeld worden als dat Paco de Lucia hier presteert.

Rodrigo is Spanje, Spanje is flamenco, flamenco is Paco de Lucia en de stelling mag duidelijk zijn. Ruw, ongepolijst en daarmee exact de juiste ingrediënten om een concert als deze krachtig neer te zetten.

Geniet!

(oh en koop de echte DVD als je het mooi vind want de geluids- en beeldkwaliteit verdient zoveel beter!)

Op Youtube (heerlijk medium zo af en toe) staat een erg interessante lezing over Chopin. Trek er wat tijd voor uit (1’20 uur) en zet je Engels op scherp en geniet!

Twenty years from now, you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.

15-07-2010 – DAG 1 – IJmuiden – Freiburg – zon, 26 graden

Vandaag was het een spannende autodag. Ruim 700 kilometer met Sofie en Marit achterin, dwars door Duitsland naar Freiburg bij de Zwitserse grens. Het ging eigenlijk bijzonder makkelijk. We zijn om 04:00 opgestaan en vrijwel meteen vertrokken. Dan denk je toch dat Sofie en Marit doorslapen maar niets is minder waar. Pas rond half twaalf viel Marit in de auto in slaap en ietsje later Sofie. Het was dus een rit vol gezellig gekwebbel en pas vlak voor Freiburg wat ruzie dus zoals gezegd een hele makkelijke rit. De enige tegenvaller was toch behoorlijk wat file en een ernstig ongeluk op de A5 waardoor we net op tijd en op goed geluk een alternatieve route kozen die ons een stukje door Frankrijk voerde. De hele A5 bleek uren te zijn afgesloten dus de extra kilometers en tijd die de omrit met zich meebracht zijn ruimschoots gecompenseerd!

Op de camping kregen we de beschikking over een luxe caravan en na het snelle uitladen zijn we meteen naar het centrum van Freiburg gelopen. Het is een mooi en net centrum, typisch Duits. De huizen zijn mooi, de straten erg verzorgd en je ziet hier ook prachtige appartementen met heel mediteriaans aandoende inrichting. In de stad hebben we een lekker ijsje gekocht waarna we weer rustig naar de camping zijn gelopen.

Marit en ik hebben nog snel boodschappen gedaan en na het eten zijn we lekker aan de rivier gaan zitten waar Marit en Sofie heerlijk gespeeld hebben. Het was een heerlijke zonnige dag en het koele water zorgde lekker voor verfrissing. Om half negen vielen de meiden als een blok in slaap en niet veel later lag ik ook plat. Opladen voor dag 2!

16-07-2010 – DAG 2 – Een dagje in de hitte, Freiburg, onbewolkt, zon, 30+ graden

Vandaag was een hele warme en rustige dag. Omdat er toch nog een tekort was op het onderbroekenfront zijn we na het ontbijt naar het dichtbijzijnde centrum gegaan. Daar hebben we in C&A wat kleding gekocht en nog wat kleine boodschappen gedaan waaronder een enorme watermeloen. Toen we alles terug hadden gebracht zijn we meteen naar de rivier gegaan waar we heerlijk gezeten hebben. Sofie en Marit vermaakten zich prima met dammetjes bouwen, stenen gooien en gewoon lekker in het water liggen en ik had uit de bibliotheek van de camping een spannend boek geleend.

Om een uur of twee in de middag werd het te heet in de zon en hebben we ons op de camping terug getrokken. Daar werd gespeeld, gelezen en met water gevochten. Het was een stuk rustiger geworden aangezien het hier volgens mij een doorgangscamping betreft. De camping is trouwens erg hutje mutje, niet voor herhaling vatbaar en zeker niet als je met de tent bent!

Rond een uur of half vijf zijn we naar het oude centrum van Freiburg gelopen waar we op zoek waren naar een pinautomaat. Toen we die eenmaal geleegd hadden was de volgende bestemming het restaurant op de heuvel die de kinderen gezien hadden. Hier hebben we heerlijk gegeten met prachtig uitzicht op Freiburg. Op de terugweg kwamen we nog langs een mooie speeltuin waar ze ook nog een tijd vertoefd hebben.

Eenmaal terug op de camping was het ontzettend warm geworden. Zeker boven de dertig graden en we waren behoorlijk oververhit. Snel de zwempakken aangetrokken en op naar de rivier waar we een diepere plek gezien hadden. Hier hebben we nog heerlijk gezwommen en dat koelde behoorlijk af. Nu ligt iedereen in bed en morgen wordt het vroeg opstaan en op naar Saas-Fee. Ik heb er erg veel zin in en ben erg benieuwd naar de reactie van de meiden!

17-07-2010 – DAG 3 – Freiburg – Saas-Fee, 24-30 graden

Om half zes stonden we op na een korte nacht. Freiburg is natuurlijk een grote stad met bijbehorend uitgaansleven en dat hoor je op een camping als deze, zeker als je door de warmte alle ramen openzet. We zijn in ieder geval filevrij naar Saas-Fee gereden. Later hoorden we dat er 3 uur wachttijd was voor de Gotthard tunnel en dat er verder meer topdrukte was geweest dus de keus om 2 dagen voor de reis uit te trekken was een goede!

Gisteren maakte ik me nog even zorgen over de route want deze leek ineens op te houden in Kandersteg. Daar bleek een autotrein te rijden die je in een kwartier naar de andere kant van de berg brengt. Reserveren was gelukkig echt niet nodig, je reed er zo op en na een hele donkere rit (lachen met de meiden in het pikkedonker!) kwamen we op minder dan een uur van Saas-Fee aan. De reacties op de bergen waren leuk om te horen. Ze waren echt onder de indruk en af en toe kwam er een `wow’ van de achterstoelen.

In Saas-Fee hebben we via de VVV snel het huis Kandahar gevonden waar we natuurlijk veel te vroeg aankwamen. We hebben de tijd doorgebracht in het dorp met het doen van boodschappen en de aanschaf van een weekkaart voor alle kabelbanen inclusief bonnen voor wat leuke activiteiten zoals rodelen, zwemmen en midgetgolfen. Toen we eenmaal in het huis waren hebben we supersnel de boel ingericht en zijn meteen de Alpine Express ingegaan. Aangezien het nogal laat was en we de laatste gondel niet wilden missen hebben we even op ruim 2600m doorgebracht met het klimmen op rotsen en het voelen van gletscherwater waarna we weer met de gondel zijn afgedaald.

Nu is het alweer avond en de meiden gaan zo naar bed. Ik heb internet en kan dus lekker bloggen. Morgen is het plan om een eerste bergwandeling te maken vanaf Saas-Fee naar een ongeveer 600 meter hoger gelegen bergrug. Zo kunnen Sofie en Marit kennismaken met de eerste makkelijke bergwandeling van hun leven en kunnen we meteen een beetje acclimatiseren om straks naar de echte hoogtes te gaan want de gondels en de metro (ja, echt waar) brengen je naar 3500 meter! Niet echt sportief maar met de meiden de ideale manier om de bergen te verkennen!

18-07-2010 – DAG 4 – Bergwandeling – zon, 20 (ochtend) – 30+ (middag) graden

De vuurdoop is succesvol verlopen! Sofie en Marit zijn vanuit Saas-Fee via een hele mooie route naar ruim 2300 meter gebergwandeld. We begonnen in Saas-Fee en liepen dwars door het bos naar het begin van de klim die duidelijk zichtbaar was. Al zigzaggend klommen we naar 2000 meter hoogte waar we boven de boomgrens kwamen. Daar twijfelde ik even over de verdere route die er toch wel pittig uitzag, bovendien waren de wolken nog erg laag. Gelukkig zijn we verder gegaan want de route was heel goed te doen.

Via een nieuwe zigzagweg kwamen we in een indrukwekkende kloof met uitzicht op de enorme bergen. Vanaf hier liep het redelijk vlak en toen we de rivier en de schapen gepasseerd waren kwam de laatste klimpartij waarna we al snel bij de kabelbaan waren. Marit had het koud en wilde echt terug dus we zijn heel aangenaam lekker met de lift afgedaald. En dat alles in 2 kleine uurtjes!

Het is nu nog niet eens middag maar met onze net gevonden zonnebrillen (Marit en Sofie waren ze vergeten in het restaurant waar we gisteren waren) gaan we zo lekker naar het hoogste punt. Zonnebrillen op, wat warmere kleren aan en op naar 3500m waar nu al geskied wordt.

…

De middag verliep nogal anders dan gepland. We wilden `gewoon’ naar 3500m en dat deden we dan ook. Via de Alpin Express naar 2500m, overstappen op het tweede deel naar 3000m en toen de metro naar 3500m (waar ooit een scene van James Bond was gefilmd!). Eigenlijk idioot dat dit kan.. een beetje erg toeristisch en zonde van de berg maar goed.. normaal kom je natuurlijk nooit zo makkelijk op zulke hoogtes.

Eigenlijk viel het tegen.. je kon een stukje lopen (brillen op tegen de sneeuwblindheid) maar niet te ver want dan was het skiërs only of je moest je uitrusting uitbreiden met crampons en stijgijzers. Die laatste heb ik wel maar niet mee en Sofie en Marit hebben al helemaal niks van dat alles. Het uitzicht was wel fenomenaal.. wat een indrukwekkende bergen. De wonderschone Allalinhorn (4027m) lijkt inderdaad een hele eenvoudige 4000′er te zijn al speelt de hoogte je ademhaling wel parten zo op dag 2 in deze omgeving. Wel een project voor later!

We zijn eigenlijk weer snel teruggekeerd naar de metro en met de gondel naar 2500m afgezakt. Het was heel druk door alle skiërs en eigenlijk besloten we gezamenlijk om de afdaling te voet te doen. Ik maakte me (weer) zorgen om een stukje in de afdaling maar ook dat was met de meiden goed te doen., Het is eigenlijk heel stom, zelf loop je er zonder nadenken doorheen maar met twee lieve bloedjes van kinderen ben je ineens doodnerveus als er een helling is. Ze brachten het er uitstekend vanaf en dat is knap. We waren zeker 2 uur bezig en het ging zonder klagen.

Eenmaal beneden sloeg de moeheid toe, Sofie was rood aangelopen van de hitte en Marit begon juist weer op te leven want ik heb het idee dat ze last van de hoogte had. Een ijsje deed in ieder geval beiden goed en we zijn lekker rustig terug gelopen naar het appartement waar ze weer alles mogen doen wat ze willen.. nou ja, bijna alles.

Stoere en sportieve meiden heb ik hier!

19-07-2010 – DAG 5 – Halve rustdag – zon, 30+ graden

Vanochtend hebben we redelijk rustig aan gedaan. We zijn na het ontbijt naar de kabelbaan van Hannig gegaan waar we op 2350m afgezet werden. Dit was dezelfde plek waar we eerder naartoe geklommen zijn en nu gingen we nog verder omhoog naar het tweede uitzichtpunt op ruim 2700m. Het begin van de wandeling bestond uit een heel breed pad en het was te zien dat deze route nogal in trek is.

Vlak voor het deel waar het pad smaller werd lag er sneeuw waar we een sneeuwbalgevecht hebben gehouden. Heerlijk verfrissend want de zon scheen fel en het was al boven de 30 graden. Na dit intermezzo zijn we verder gelopen tot het twee uitzichtpunt. Dit laatste punt was nog niet eens makkelijk te bereiken en we moesten een klein stukje rotsklimmen. Dat vonden ze echt heel leuk om te doen en ik moest het nog een paar keer met ze herhalen terwijl Sofie Marit filmde en vice versa.

Het uitzicht zelf was fenomenaal.. wat een mooie en indrukwekkende bergen! Vanaf het punt had je prachtig zicht op alle 4000′ers inclusief de `Dom’, de hoogste berg van Zwitserland. We hoorden tot twee keer toe dat angstaanjagende gekraak van ijs dat van de gletscher naar beneden stortte.. je voelt je altijd heel nietig op dit soort plekken!

Na een korte pauze zijn we een klein stukje afgedaald tot waar er sneeuw lag. Daar hebben de meiden heerlijk op blote voeten doorheen gewandeld. Toen ik dat probeerde zakte ik tot mijn knie weg, auw.. op een rots en meteen een mooie schram. De wedstrijd `wie het langst met blote voeten op de sneeuw blijft staan’ werd met verve door Sofie gewonnen en Marit op de tweede plaats. Ik haakte al veel eerder af… watje..

Vervolgens zijn we weer afgedaald tot de kabelbaan die even pauze had. Die tijd hebben we benut om de geiten te aaien (en ons te laten knabbelen) en Marit en Sofie konden een kleine Klettersteig in een speeltuin doen. We zaten als eerste weer in de gondel die ons beneden is Saas-Fee bracht.. en wat doet Sofie na alle kliminspanningen op rotsen en bergen.. ze struikelt over de laatste trede van de trap. Marit en ik moesten gewoon heel hard lachen omdat ze de hele wandeling op de moeilijkste stukken overeind blijft maar van de allerlaatste trede voor de `begane grond’ viel.. en dat vond Sofie de eerste minuten niet zo leuk maar gelukkig trok het snel bij. Alleen mag niemand het weten dus vertel het niet verder!

ps. geen foto’s dit keer, wel video die later komt

Update.. we hebben nog even gerodeld in de Feeblitz.. eerst met Marit die het maar wat mooi vond en toen met Sofie maar ohohoh.. er zat een opa voor ons en die dacht zeker dat het een rodelbaan voor invalidekarretjes was.. wat een sloom tempo. Ik probeerde nog te wachten maar dat kon niet overal dus Sofie had bijna een toeristisch uitje. Gelukkig konden we nog een bocht lekker snel nemen maar toen moesten we weer vol op de rem. Opa’s.. niks op tegen maar sommigen moeten van de rodelbaan afblijven! Wat jij Sofie?!

‘s Avonds nog even ge-mini-golfd en glorieus gewonnen met 62 – 90 – 94.. Ok, de par was 42 en ik moet inderdaad wat meer expres fout mikken maar we hadden hoe dan ook 18 holes heel veel lol. Nu probeer ik ze in bed te krijgen maar ze barsten nog van de energie. Hopelijk hebben ze die morgen ook want dan gaan we naar de rondwandeling waar we 18 vierduizenders gaan zien. Nu alweer zin in maar eerst even slapen!

20-07-2010 – DAG 6 – Flink gesaasd! – zon, 30+ graden

Het was vroeg opstaan vandaag. Als een drillsergeant maakte ik Sofie en Marit wakker want we hadden een schema te halen. De rugzak was gisteravond al gevuld, het ontbijt stond ook al grotendeels klaar dus we konden zo aanschuiven. Om kwart voor acht liepen we naar de bus die ons in korte tijd naar Saas-Grund bracht. Vanaf daar pakten we de kabelbaan naar Hochsaas.

Deze kabelbaan gaat van minder dan 1500m naar ruim 3000m en doet dat in drie delen. Je raadt het nooit maar net voor deel 2 stopt de kabelbaan. Wij hadden ontzettende mazzel want we stonden precies bij de overstap gelegenheid waardoor de deuren lekker open waren en we eventueel ook uit konden stappen. Boven een ravijn lijkt het me toch niet zo comfortabel slingeren ook al is het zo veilig als wat

De pauze duurde niet lang en we vertrokken verder naar de overstap van 2500m naar 3000m. Daar werd het landschap een stuk kaler. Veel rotsen en sneeuw trokken aan ons voorbij maar het uitzicht op het bergmassief aan de overkant (eigenlijk boven Saas-Fee dus) was geweldig! Zo ontzettend mooi.. logisch want je hebt daar zicht op 18 vierduizenders.

Eenmaal boven hebben we de rondwandeling gevolgd waar je de vierduizenders kan leren kennen door 18 informatieborden te lezen. Helemaal indrukwekkend was de gletscher en de vele mensen die je via de gletscher naar de sneeuwwanden zag lopen. Heel moeilijk zag het er niet uit maar een goede sneeuwtechniek heb je wel nodig! En natuurlijk nog een stukje acclimatisatie die wij blijkbaar wel hadden want het liep allemaal een stuk makkelijker. Weer een beklimming voor later..

Vanaf het hoogste uitzichtpunt zijn we teruggelopen naar 2500m. Het was een lange afdaling omdat een steile helling vermeden moest worden. We kwamen zelfs nog een korte sneeuwpassage tegen die we rustig overgestoken zijn. Daarna was het steen, steen en nog eens steen. Zoveel dat Marit voelde dat ze een `woede-aanval’ zou krijgen. Haar benen irriteerden zich aan al die losse stenen. Gelukkig voor ons waren we toen vlak bij de hut waar een waar speelparadijs was ingericht. Daar hebben we heerlijk aan een bergmeer gezeten waardoor Marits benen alweer helemaal vrolijk werden.

Bij het bergstation konden we twee steppen huren. Hele stevige steppen met dikke banden en voor en achter schijfremmen. Met deze steppen hebben we een elf kilometer lange afdaling ingezet. Sofie was wat voorzichtig en ik kon me er wat bij voorstellen maar het was zo lekker om een beetje hard de hellingen af te razen. Marit stond bij mij op de step en kon het wel waarderen maar Sofie die het eerst leuk leek had het een stuk minder leuk. Toen we bijna beneden waren bleek Sofie echt blaren op haar handen te hebben en is Sofie bij mij op de step overgestapt en Marit mocht de laatste kilometer afleggen. Gelukkig kon ik Marit bijhouden en kwamen we op een hele makkelijke manier weer in Saas-Grund.

Natuurlijk hadden we net de bus gemist dus kochten we een ijsje en hebben we bij de bushalte lekker in de wind zitten wachten. We konden de bus uiteindelijk bijna niet in omdat hij zo vol was maar gelukkig kon er met wat persen nog extra ruimte worden gecreeerd waardoor we om twee uur weer in Saas-Fee waren. Alle activiteiten leken een beetje hun tol te hebben geeisd want Sofie zat er doorheen. Maar ja, nu is het kwart over drie, Sofie heeft heerlijk in bad gezeten en ze spelen samen alweer met de knuffels en van chagrijnigheid merk ik niks. Knap na al die wandelingen die deze drillpapa bedacht had.

Morgen houden we een rustdag. Het weer zou wat slechter moeten worden en we weten het zwembad te vinden en gaan anders misschien in het dal naar Saas-Almagell waar we nog een bon voor mini-golf hebben. Trouwens.. daar zijn ook weer skiliften dus wie weet wat daar weer te zien is. In ieder geval even geen wandeling.. dat heb ik ze beloofd en dat hebben zo ook meer dan ooit verdiend!

21-07-2010 – DAG 7 – Rustdag – zon, 28 graden, later (spectaculair) onweer

Na gedane arbeid.. kwam lekker rust. Ze mochten gisteravond tot 23:00 opblijven omdat ze zo gezellig speelden en ik had hoop dat ze uit zouden slapen maar om 7:30 was het alweer feest. Sofie had erge last van haar handen en Marit van haar lippen dus na het eten was de eerste actie een bezoekje aan de apotheek. Blaarpleisters en lippenbalsem brachten uitkomst en na het bezoek liepen we naar het busstation.

De bus naar Saas-Almagell was net vertrokken waardoor we besloten om de benenwagen te nemen. In een klein uurtje liepen we door bospad naar beneden en kwamen we uit bij onze bestemming.. de midgetgolfbaan. Hier bleek Marit ineens haar `touch’ verloren te zijn want alle ballen gingen mis. Sofie scoorde een stuk beter en uiteindelijk waren we na 18 holes allemaal zo duf als een konijn.

Het was weer heet, benauwd zelfs.. We besloten om de bus terug te pakken maar.. je raadt het al.. die was net vertrokken. Nu gaat er vanaf Saas-Almagell een stoeltjeslift omhoog en hoe kun je beter de tijd doden dan daarmee omhoog te gaan. Dat was even raar, ze waren tweepersoons dus Marit en Sofie gingen voor en ik er achteraan. Beetje unheimisch gevoel dat echter meteen over was toen ik ze hoorde zingen en spelen.

Het was maar een korte rit en eenmaal boven was het ook een Japans bezoek. Rotsje klimmen, beetje eten en het was weer tijd om af te dalen en de bus te halen. We waren lopend sneller geweest want de overstap in Saas-Grund duurde erg lang maar goed.. het was tenslotte een rustdag.

Om een uur of drie zijn we naar het zwembad in Saas-Fee gegaan. Wat je daar mist aan wateroppervlak wordt gecompenseerd door luxe extra´s zoals een stoombad, twee whirpools en ligstoelen met prachtig uitzicht op de bergen. We hebben er een dikke vier uur doorgebracht tot we helemaal verweekd waren. Het was zo lekker rustig dat we alle plek voor onszelf hadden en ik heb vanuit de luie stoel heerlijk de Mittaghorn kunnen bestuderen.. fascinerend hoe mooi die Klettersteig moet zijn! Is er geen oppas te vinden voor een paar uurtjes?

Toen we terugliepen was het zwaar bewolkt en tijdens het eten barstte het onweer los. Dat geeft zo’n machtig gevoel.. dat natuurgeweld tegen die grijze, dreigende bergen. Ik kon mijn ogen niet van deze mooie scene afhouden en heb de hele tijd het balkon gezelschap gehouden. Op een gegeven moment kon je tussen de wolken alweer de top van de Allinhorn zien. Als je daar dus op had gestaan had je op de wolken gekeken. Maar goed, onweer in de bergen vind ik vooral fijn vanuit een comfortabele positie zoals ons appartement.

Slaaptijd nu, de meiden liggen er vroeg in, morgen een laatste beklimming voor de boeg en dan vrijdag weer een beetje rustig aan om niet uitgeput aan de terugreis te moeten beginnen. Ik zal de bergen zeker weer missen.. en de frisse lucht.. en de heerlijke wandelingen.. en het onweer tegen de bergen.. en.. en.. en.. Toen ik klein was huilde ik toen we uit de bergen weggingen en ik kan me er weer een hoop bij voorstellen! Maar wat zit ik te klagen.. we hebben nog twee dagen te gaan!

22-07-2010 – DAG 8 – Hochalpin – licht bewolkt, 28 graden

Wow.. vandaag was de ultieme bergwandeling en de meiden hebben het (weer) geweldig gedaan. We zijn vanaf het appartement naar de Alpin Express gegaan en hebben ons naar 3000m laten vervoeren. Vanaf daar liep een `hoog alpien’ pad naar de Brittania Hütte op 3200m dwars over twee gletschers en daar wilden we heen.

Het was op 3000m al een stuk frisser en het sneeuwpad liep echt heel dicht langs geweldige overhangen van sneeuw die tientallen meters dik waren. Heel indrukwekkend en de wolken om de berg maakten het nog indrukwekkender. Eenmaal voorbij de gletscher zagen we de hut in de verte liggen en vertrokken we die kant op. Na een paar honderd meter werd het me toch ongemakkelijk omdat de wolken zo donker waren. Toen de groep onder leiding van een gids voor ons omdraaide had ik ook reden genoeg om om te draaien, terug naar de eerste kruising.

Vanaf dit punt leek het me wel verantwoord om door te gaan omdat eventuele regen de route niet gevaarlijk zou maken. We zijn dus alsnog richting Plattjen vertrokken en wat een mooie wandeling werd dat! Het weer gaf me de hele tijd een ongemakkelijk gevoel dus de meiden werden een beetje opgejaagd om door te lopen. Het pad was heel duidelijk en goed gemarkeerd. Op een stuk of vijf locaties was er een touwzekering die vooral dienst leek te doen om bij gladheid zekerder te kunnen lopen. Wij hebben de zekering uiteraard wel gebruikt maar meer uit gewoonte dan noodzaak.

Het was nog een hele wandeling langs de zuidzijde van de Mittaghorn met heel veel prachtig steile plekken waar het uitzicht geweldig was. Alleen het laatste stuk over `geroll’ en dikke stenen was voor Sofie erg vermoeiend omdat ze dat lastig lopen vond.. Marit moest ik juist iedere keer afremmen.

Na ruim twee uur kwamen we na 200m klimmen en 600m dalen weer bij de lift uit en daar hebben we nog even gezeten met drinken en eten, genietend van de voor de meiden allereerste en voor deze vakantie allerlaatste Hochalpiene wandeling. Een waardige afsluiting van een geweldige tijd in de bergen!

23-07-2010 – DAG 9 – Helemaal niks – regen, mist, 15 graden

Alsof het weer er rekening mee hield dat we vandaag een rustdag hielden. Bewolkt, regen, mist en een flinke teruggang in temperatuur. De dag is dan ook in een paar woorden samen te vatten, DS, tv en lezen.. ook het plan om nog te gaan zwemmen viel door het slechte weer in duigen. Ook het idee dat je bovenop de berg wel in de zon zou zitten werd door de (handige!) webcams van de stations op 3500m ontkracht. Overal mist, mist en nog eens mist.

Het gaf alleen helemaal niks, we zijn opgeladen voor een lange reis morgen en alles is voorbereid. Net voordat we uit eten wilden kwam het trieste nieuws over de toestand van Marjorie die de stemming niet vrolijk maakte. We leven heel erg met Nel en Niek en alle kinderen mee.. Raar om zo een blog van een fantastische vakantie de eindigen maar het leven gaat zoals het gaat en daarom herhaal ik voor iedereen nog een keer die mooie quote:

Twenty years from now, you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.

Haal eruit wat erin zit!

——————————–TIPS——————————–
tips voor mezelf;

De Allalin is een eenvoudige 4000′er alleen acclimatisatie en een goede conditie is noodzakelijk dan kun je zo naar de top (600m hoger dan de metro)

De Mittagshorn heeft een hele mooie klettersteig in de easy-moderate categorie. Het lastigste deel is net voor de top waar je via ijzeren staven naar boven kunt. Hij is ook te beklimmen met normaal handen- en voetenwerk.

Nog een relatief makkelijke 4000′er is de Weissmies waar wel sneeuwervaring nodig is want je klimt continue over sneeuw en op steilere delen dan de Allalin. Het uitzicht moet prachtig zijn!

De laatste makkelijke 4000′er is de Alphubel die van dezelfde categorie als de Weissmies is.

In mei 2010 besloten Rob en Evelien om de zon op te zoeken.. en wel in het noorden van Duitsland. Off all places.. maar we kregen gelijk, in de omliggende 1000 kilometer was het knap beroerd vergeleken met de zon die wij hier te zien kregen. Lees maar verder!

Dag 1: IJmuiden – Leer

Hoopvol begon het niet met deze grijze dag. Het was de hele meivakantie al prut en het weer was niet van plan zich van een betere kant te laten zien. Volgens de algoritmes van de weersites zou het in de loop van de week echter vooral mooi worden naarmate je naar het noorden zou gaan. Op goed geluk had Rob een reisschema in elkaar geflanst. We begonnen de reis in het Duitse Leer in Ostfriesland.

Vol goede moed begonnen we met camperen want als echte Hollanders bespaar je zo geld en het is ook nog sportief.

Het is alleen ook koud.. tenzij je een dikke slaapzak hebt zoals Rob. Evelien heeft zich deze avond gered met de dunnere versie van een slaapzak met wat extra kleren.

Het plaatsje Leer is leuk maar niet heel bijzonder. We kwamen toevallig op een dag dat het koopavond, nee, koopnacht was. De winkels gingen open tot 23:00 maar daar hebben we niet op gewacht. Na aankomst op de camping zijn we naar het dorp gelopen en via allerlei omwegen hebben we vooral het oude deel van Leer gezien. We besloten de dag met asperge- en paddestoelensoep en verse scholletjes.

Na een omzwerving op zoek naar de juiste weg naar de camping (Rob was zijn richtingsgevoel toch wel de hele vakantie ongeveer kwijt.. misschien door de paddestoelensoep) vonden we ook nog een ijsjeszaak waar we het toetje nuttigden. Daarna hebben we nog heel sportief hardgelopen en met voldoende lichaamsbeweging vielen we snel in slaap in de eerste Ostfriesische nacht.

Dag 2: Leer – Neuharlingensiel

De reis naar Neuharlingensiel verliep voorspoedig. Onderweg kwamen we nog langs een modern oud kasteel (1860) waar we een mooi stuk gewandeld hebben en heerlijk op z’n Duits Kaffee und Kuchen hebben genuttigd.

Het was maar een klein stukje verder rijden en het landschap is niet erg Fries met juist veel bomen en weinig wijdse blikken. Niet dat dat minder mooi is want onderweg zie je veel koolzaadvelden en mooie dorpjes en boerderijen. In Neuharlingensiel viel de camping eeehh.. eeerg tegen. Er was maar één camping dus keuze hadden we niet eens. Natuurlijk past een vissersdorp en ingeblikt als sardientjes goed bij elkaar maar wij besloten om het comfortabeler aan te pakken door een B&B te regelen.

Neuharlingensiel is een dorp met een lief klein haventje en heel veel plekken om toeristen op te slaan. Op het witte strand stonden al veel strandstoelen opgesteld voor de komende vrije dagen.

Vanaf het strand hadden we mooi uitzicht op het eiland Spiekeroog dat ons volgende reisdoel was.

Dag 3 – Spiekeroog

Op dag drie pakten we de Spiekeroog II op weg naar het prachtige autoloze Spiekeroog. De overtocht was in 45 minuten een feit en bij aankomst hadden we ruim 9 uur om van het eiland te kunnen genieten. Dat hebben we ook zeker gedaan! We begonnen de rondwandeling met de tocht langs de Waddenkust. Op een bepaalde manier wordt Rob altijd naar het meest oostelijke puntje van een waddeneiland getrokken. Is het niet Terschelling, Ameland of Schiermonnikoog dan is het wel Spiekeroog! Gelukkig liep Evelien net zo hard mee want de route was prachtig.

Na de eerste redelijk geciviliseerde kilometer kwamen we bij een pad richting de slikken. Daar raakten we min of meer per ongeluk van het pad af en meteen stootten we op een fazant die ons op een typische vogelmanier (`kom je nog achter me aan!!’) van haar nest wegleidde. Iets later dachten we een roofvogel te zien, een valkje ofzo, het bleek echter een echte uil te zijn. Voor een nachtdier heeft deze dan blijkbaar lang doorgestapt want het was zo licht als maar kon!

De eerlijkheid gebied te zeggen dat we de meest oostelijke punt niet hebben gehaald. Behalve dat we niet precies wisten hoe ver we nog door konden zonder door de vloed verrast te worden vonden we het ook wel welletjes en wilden we langs het strand naar het westen lopen. We zijn wel heel dichtbij de rand van het eiland geweest dat verrassend genoeg wel vast leek te zitten aan het naburige eiland. Hoe dichter we echter bij de rand kwamen hoe duidelijker het werd dat wadlopen tussen de twee eilanden geen optie was.

Het westen van het eiland was net als alle andere waddeneilanden bezet door duinen en bebouwing. Het strand werd langzamerhand drukker en via het dorp zijn we bepakt met wat etenswaar in de richting van de haven gelopen. Daar nuttigden we wat lekkere salade met vis en trokken rond zes uur in de middag na zeker 20 kilometer lopen naar de boot.

Na deze heerlijke wandeling zijn we snel doorgereden naar het 145km verder gelegen Cuxhaven. Daar hebben we met veel moeite een goedkope duurkoop gedaan door in een jeugdherberg te gaan overnachten. Een vergissing.. ten eerste was het veel duurder dan alle andere (veel mooiere) overnachtingslocaties en ten tweede.. stel je een schoolgebouw voor (niet klein maar meer mavo-havo en vwo achtig) en vul dat voor 99% met kinderen uit groep 5, 6 en 7. Daartussen zat nog één kamertje voor Evelien en Rob. Het is dat Duitse kinderen blijkbaar iets geordender communiceren en bewegen anders hadden we het niet volgehouden. Voeg daar nog de gepeperde rekening aan toe en we wisten dat het hier niet zou gaan lukken.

Dag 4: Hel(go)land

Op de plaatjes ziet het er zo mooi uit, zeker als je in 5 minuten een reis in elkaar probeert te draaien. Helgoland, 2 uur varen vanaf de kust, een rood eiland dat uit de zee oprijst. Rob zag IJslandse en Schotse taferelen voor zich, ruigte, leegte, zee, avontuur, vogels, natuur.. maar we kregen dit:

Helgoland was vroeger ongetwijfeld een prachtig natuurwonder maar ligt ook dusdanig lengte- en breedtegraadachtig dat het een `taxfree shopping experience’ is. In rijen blonken prominente winkeltjes met koopwaar alsof je in Bataviastad gearriveerd was. Dat verklaarde het hoge grijsgehalte (hé, niet persoonlijk aantrekken hoor, Rob is ook al best grijs) in combinatie met de uitdijende lijven die om 9:00 ‘s ochtends al hun eerste (en ook echt niet het laatste) biertje dronken. Vaak nog in combinatie met een worst die gerust lang genoemd kon worden voorzien van een smeermiddel om hem in de keel te laten glijden. Erg appetijtelijk om naar te kijken, zeker als je bedenkt dat Evelien zich niet zo fit voelde. Het prachtige barokke postschip MS Atlantis was namelijk net zo smal als dat het mooi was en stabilisatoren zijn natuurlijk overbodige luxe op een voormalig postschip. Evelien was kortom best zeeziek maar hield het gelukkig prima vol toen we eenmaal buiten zaten.

Terug naar het eiland. Om de grijze massa (letterlijk en figuurlijk dit keer) toch ook een geweldige `natuur experience’ te geven kon je een rondwandeling maken. Verdwalen is absoluut onmogelijk, zelfs als je het zou willen. Volg het pad (dan kun je ook meteen de praktisch geplaatste informatieborden lezen), of volg de massa. Zie je het voor je? Evelien en Rob in bergschoenen, rugzakje op, klaar voor het avontuur en dan schuifelend in de massa, inhalen onmogelijk. Wat waren we blij dat we na 800 meter verplichte rondgang een trap naar beneden vonden. Blijkbaar was een keurig aangelegde trap met leuning de meeste mensen te avontuurlijk dus beneden aan het korte strandje bleef het heerlijk rustig. We moesten tenslotte nog 4 uur doorbrengen in deze hel.

Tot onze grote opluchting kwam de rust langzaam in onze lijven opzetten. Het heeft echt wel wat om zo van alles verlaten (even de massa-industrie wegdenkend) op een eiland te zitten en alleen maar zee te zien. We zagen zelfs recht voor ons drie zeehonden die afwisselend een rots bezet hielden. Dat gaf ons goede moed dat niet alles van deze dag verloren was.

Het zal de lezer niet verbazen dat we de eerste de beste mogelijkheid gebruikt hebben om weer naar de boot te vluchten die ons, in een veel kalmer water, weer naar Cuxhaven bracht.

Cuxhaven zelf bracht ons na enig zoekwerk nog een gezellige pizzatent (we moeten niet vergeten de eigenaar over twee jaar in Barcelona op te zoeken) waarna we richting Celle koers zetten. Dit zou een niet te missen vakwerk stad zijn maar dat moest tot de volgende dag bewaard blijven aangezien we eerst in alle nattigheid op een camping in een mij ontschoten plaats hebben overnacht. Oh ja, had ik al gezegd dat Evelien in een dun slaapzakje sliep? Nee? Vraag haar dan maar of het koud was die nacht.

Dag 5 en 6: Boerderij B&B in Esperde

Celle was niet half wat ervan beloofd was of we hebben de leuke helft gemist. We zijn dus doorgereden, verder naar het zuiden want ook in het noorden was de zon nu verdwenen. Uiteindelijk kwamen we bij een zeer amicale Duitse VVV medewerker in Hamelen (ja, die stad waar geen rat meer te vinden is). Deze persoon leidde ons naar een prachtige boerderij in Esperde waar we bed en breakfast hadden. (Had ik al gezegd dat Evelien het in de tent koud had gehad?)

Esperde zelf is een leuk klein dorp waar je binnen 10 minuten alle highlights van hebt gezien. Zolang je je niet bedenkt dat amper 5 kilometer verder een kerncentrale recideert kun je het hier behoorlijk idyllisch noemen. De eerste avond hebben we lekker hardgelopen in de heuvels wat weer een hele leuke nieuwe ervaring is vergeleken met de vlakke rondes in Nederland.

Op dag twee mochten we de fietsen gebruiken om de omgeving te verkennen. We hebben een prachtige rondtocht langs de Weser gemaakt. Eerst stroomopwaarts naar Bodenwerder. Daar zijn we zonder fiets (steil hè, die hellingen in Duitsland!) naar een uitzichtspunt gegaan om vervolgens de Weser weer af te dalen en richting Esperde te rijden. Oh, en natuurlijk mogen we de rodel afdaling in Bodenwerder niet vergeten. Voor €3,- per persoon `raas’ je over een bijna kilometer lange helling weer naar beneden. Je moest 25 meter afstand houden maar Rob kon Evelien in geen 250m zien zo snel was ze beneden! Misschien had ze de uitleg over de rem gemist.

Weer een hele fijne sportieve dag helaas met wat meer miezerspatjes dan gehoopt.

Dag 7: Back home

Tja, wat moet je schrijven over 400 kilometer snelweg, de gebruikelijke opkomst van het gevoel dat de vakantie nu echt over is en de files in Nederland. Misschien dat we dat laatste niet hadden.. mag ook wel eens gemeld worden, toch?

Noord Duitsland viel ons gewoon heel erg mee. Tot nu toe kenden we het alleen van een snelle doorreis naar Scandinavië maar het is daar mooi genoeg om een hele vakantie te spenderen. Neem dan wel lekker de fietsen mee en alsjeblieft, als je geen nieuwe kleding, radio, tv of wat dan ook nodig hebt.. vermijd Helgoland!!

Groetjes,
Rob en Evelien