Als je 1000 hobbies hebt moet je veel onthouden!

Checklist
Woody Allen.. check, heel verantwoord en arthouse
zijn vorige film `Vicky, Christina, Barcelona’.. check.. heerlijke film
titel van deze film `Midnight in Paris’.. check, klinkt leuk en weer een mooie stad

Checklist helemaal afgevinkt dus ok bevonden om te gaan kijken.

Maar wat een `bummer’! Pfff.. misschien komt het door Lars von Triers Melancholia die gewoon voorlopig niet te overtreffen is maar ik kon er niet inkomen.. Het verhaal is erg ala Vicky, Christina maar veel minder diep uitgevoerd. De conversaties en types liggen er wel heel dik bovenop, bijna niet meer subtiel. Het hele tijdsreizen is leuk bedacht maar de acteurs die de grote kunstenaars rond de jaren 1920 uit moesten beelden leken in de verste verte niet op kunstenaars.. eerder een soort musicalsterren.

In het begin denk je nog dat het toch wel goed zal komen? Maar nee dus.. het blijft zo aanmodderen tot een zeer voorspelbaar slot.

Ok, even imdb checken dan… Wat?! een 8.1.. volgens mij snap ik de wereld niet meer (of nog steeds niet).. dit flutfilmpje beter dan Melancholia? Alsof je Andre Hazes met J.S. Bach vergelijkt.. ok, misschien een beetje overdreven maar Midnight in Paris is een saai werk van iemand waar ik veel beter van verwacht had. Toch nog maar snel weer naar Vicky Christina Barcelona kijken waarom ik Woody Allen geniaal vind.

Midnight in Paris? Geen aanrader!

Nee, ik ben geen Apple fan maar de levensles die Steve Jobs ons hier leert en ik een dag na zijn sterfdag ontdek is wel een hele wijze, zeker vanaf 9’00.. kijken, luisteren, leren.

Een paar mooie uitspraken;

I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

Wow.. gevolgd door een gepaste 20 of 30 seconden totale stilte in de bioscoopzaal waarna je pas merkt dat je weer moet ademen.. Dat is wat er gebeurt na het zien van de film Melancholia van Lars von Trier. Op IMDB krijgt de film een score van 7.8 wat ik veel maar dan ook veel te laag vind! Dit is een dikke 9.5 neigend naar een 10..

Eigenlijk wordt de toon al in de eerste 5 minuten gezet door Dali achtige beelden ondersteund door de heftige muziek van Wagner. Je wordt direct een sfeer ingezogen waardoor je alles om je heen vergeet. Na dit intro is het even een minuut of 10 ontspanning en nerveus achtig gelach in de zaal door het zien van een heel komisch romantisch beeld waarna Lars von Trier je subtiel weer in de diepe zwarte kanten van de menselijke geest trekt. Dat hele komische, dat hele romantische.. het is niet wat het lijkt. Er zitten donkere kanten aan de personages die keihard naar boven komen en de hele film en je verwachting op de kop zetten.

Dit sleept je ruim een uur mee in het eerste deel van de film en adempauzes krijg je nauwelijks. Misschien even de overgang naar deel 2 waar je kort naar de letters die dit deel aankondigen kunt staren. En dan komt het weer, nog heftiger dan deel 1. Alles staat onderhand op zijn kop en de dreiging vanuit de ruimte wordt steeds groter en laat ieders ware aard om met doodsangsten om te gaan naar boven komen. Wie stabiel leek wordt labiel en vice versa, niemand houdt zijn rol vast als de dreiging te groot en te overheersend wordt.

Wat een aangrijpende beelden van de vlucht die nergens heen kan, die nergens veiligheid biedt en wat een beelden van het laatste moment van het bestaan en de reactie op de personen die het moeten ondergaan. Dit laat een normaal mens niet zomaar los.. dit houdt je uren en misschien wel dagen vast.

Dit is sinds tijden de meest intrigrerende film die ik heb gezien.. verbaas je niet als je na de film diverse keren even in de verte loopt te staren omdat je het verhaal nog een keer voor je ogen laat afspelen.

Naast het verhaal waren de special effects gewoon precies goed en de muziek geniaal.. de beelden van het landgoed en de blauw-gele gloed die de maan en Melancholia daarop wierpen, de paarden, de scene op de rots, de eerste vijf minuten, de laatste vijf minuten.. zo ontzettend mooi en diep.. je vergeet af en toe echt om te ademen.

Dit is een film die je moet zien.. in een bioscoop, zonder pauze en in de avond voor het maximale effect. Je zult overrompeld worden, dat beloof ik je!

*** update ***

hier nog even de geniale muziek van Wagner

Dag 1 – Reis van IJmuiden naar Todtnau

We vertrokken na de grote autoshuffle (Focus, Toyota of toch de YRV?) om 4:30 uit IJmuiden om al binnen anderhalf uur Nederland te verlaten. Het was lekker rustig op de weg en om twee uur in de middag waren we al gearriveerd in Todtnau. De camping leek op het eerste gezicht niet erg interessant maar schijn bedroog.. bij het inchecken bleek je ten eerste zoveel gratis dingen te krijgen dat je de campingkosten er al uit hebt en ten tweede kregen we een mooie plek met uitzicht op het dal.

Het was dik 30 graden en benauwd maar het riviertje dat aan de camping ligt bood verkoeling. Niet veel later werd het ineens donkergrijs en barstte er een flink onweer los dat we in de auto (de Toyota overigens) doormaakten. Omdat we toch al in de auto zaten gingen we maar meteen door naar het echte Todtnau, een mooie, toeristische plaats waar we een ijsje namen, de langste rodelbaan van Duitsland bezochten (Sofie ging alleen!) en uiteindelijk ook gegeten hebben.

Daarna was het een kwestie van boodschappen doen en relaxed terug naar de camping.

Het begint dus heel goed.. mooi weer naast die ene imposante onweersbui en een mooie omgeving. Om terug te komen op al die camping voordelen. Je mag dus gratis zwemmen in 3 omringende zwembaden, je mag gratis met de bus (!) door heel het Zwarte Woud en gratis midget golfen en in de stoeltjeslift.. en dat onbeperkt.. impressive!

Afijn, dat biedt dus genoeg perspectief voor de komende dagen die we hier door gaan brengen.. kom maar op met die bus en die zwembaden!

Bis bald!

Dag 2 – Pretpark

Het was heet vandaag, een dikke 30 graden. Het begon alleen echt Zwarte-Wouds met mist en regen. Gelukkig was dat maar van korte duur want het mooie weer was aanleiding om naar het Steinwasen park te gaan. Dat is een soort mini Efteling met een achtbaan, rodelbanen, een wildwaterbaan en meer.

We begonnen met een wildwaterbaan waarin dat ronde bootje zo wild bleef draaien dat de meiden het geweldig vonden en ik niet meer wist waar voor of achter was.. Nog een keer!… prima, maar ik maak wel foto’s!

Daarna gingen we door naar de rodelbaan. Eerst met de stoeltjeslift omhoog en dat was al erg leuk want je zweefde over een soort dierentuin met lokale dieren. Eenmaal boven stond je aan het begin van een leuke rodelbaan waar we een stuk of drie keer af zijn gesjeesd. Ook de `Gletscherrutsch’ vonden we erg leuk. Dat was een soort electrische rodelbaan waar je eigenlijk niet eens hoefde te remmen.. als het te snel ging of je op je voorganger dreigde te botsen greep het systeem zelf in. Handig om door te ontwikkelen in de auto van 2020!

Eenmaal weer boven gekomen via de stoeltjeslift liepen we langzaam via de dierentuin naar beneden. We zagen mooie lynxen en gemzen en kwamen via een lange stalen `touwbrug’ bij de speeltuin waar de meiden nog lekker gespeeld hebben.

We hadden het allemaal flink warm en de volgende stop was Todtnauberg waar we verkoeling vonden in een heerlijk zwembad. Hier zijn we een tijdje gebleven tot we trek kregen. We reden weer naar Todtnau en kozen hetzelfde restaurant waar we bijna allemaal weer hetzelfde menu aten. Om het helemaal uniform te maken deden we daarna weer boodschappen en na wat waterspel aan de beek van de camping liggen de meiden nu weer in bed (lekker donker hier!) en schrijf ik in de auto alvast het verslag.

Ik ben benieuwd wat morgen te bieden heeft.. het weer wordt heet (32 graden) maar ook instabieler dus ik hoop dat we zaterdag droog in kunnen pakken. Maar ach, waarom al zorgen over morgen! We genieten nu lekker en gaan er morgen weer een mooie dag van maken!

Dag 3 – Van 35 naar 15 in een uur

Wat een schril contrast! Terwijl ik dit in de auto schrijf vliegen de wolken over de camping. Het Zwarte Woud is weliswaar nog niet zwart maar een donkere tint groen. De voorspelling is regen gedurende minstens 24 uur maar ach, wie maakt ons wat, we vertrekken tenslotte morgen richting Zwitserland!

Wat de rest van deze dag betreft was het bepaald geen misere. Het was bloedheet, tot tegen de 36 graden, met de benauwdheid erbij misschien al een aankondiging van de komende weersomslag.

In ieder geval was het geen weer voor inspanning dus kozen we zijn broer ontspanning. We hebben twee zwembaden gezien, één in Todtnauberg waar we gisteren ook waren en later een wat grotere in Schönau. Eigenlijk was het tweede zwembad niet gepland maar met die hitte was een dorpswandeling ook niet echt een feest.

Veel gezwommen dus, veel geluierd en lekker Italiaans gegeten na het inslaan van de nodige boodschappen voor we Zwitserland ingaan. Net na het eten kwam de weersomslag in de vorm van een koude en harde wind uit de heuvels. We waren mooi op tijd bij de auto voor het echt koud werd. De camping ligt hoog en we reden ook zo de wolken in. Snel douchen dan maar en hup de tent in. Lekker op tijd slapen om morgen opgeladen de reis te hervatten naar ons einddoel.. echte bergen!

Dag 4 – Todtnau naar Ried-Mörel

De tent (Helsport Gimle 4) bewees deze ochtend weer goede diensten. De meiden gingen zich even wassen en toen ze terug kwamen was de tent al afgebroken en in de auto gestopt. Ideaal voor trektochten deze tent zo snel als dat hij staat en weer afgebroken is! En dat voor een vierpersoons tent (nou ja, je moet wel erg van elkaar houden om er 4 personen in te stoppen!).. We moesten wel nat inpakken want het was grijs en grauw in de wolken die over de camping vlogen maar het was wel droog. Prima weer voor een autorit.

Toen we het Zwarte Woud uitreden werd het beter weer. De zon brak door en meteen ging de temperatuur significant omhoog. In Zwitserland was er zowaar file richting Bern dus het was fijn om airco te hebben. Al met al hebben we de rit in iets meer dan 4 uur afgelegd. Bij aankomst in Bitsch (yep.. bestaat echt ter hilariteit van de meiden die het Engels wat machtig zijn.. in ieder geval dat soort woorden) namen we de afslag en vanaf daar ging het steil omhoog tot aan Stubulti, de naam van ons tijdelijke onderkomen.

Het huisje was super.. beneden een gezellige woonkamer met uitzicht op de bergen, een badkamer en balkon rondom. Op de eerste verdieping waren twee slaapkamers die al snel verdeeld waren.. ik heb het mooiste uitzicht

Afijn, nog snel het parkeergeld geregeld, het huis ingericht en we zaten al snel gezellig in het huisje te luieren en bij te komen van de rit. Morgen de eerste bergwandeling!

Dag 5 -Jarig en de Kleine Furkahorn

Hoera! Ik ben jarig en de meiden hadden een puzzeltocht uitgestippeld vanaf mijn bed naar kado’s en tekeningen. Laat het maar aan de meiden over om het gezellig te maken! We hadden een luxe ontbijt en vertrokken daarna, geinspireerd door een boek dat ik de dag ervoor in Brig gekocht had, richting wandeling no. 4, de Kleine Furkahorn, `slechts’ 3000m hoog en echt maar 600 hoogtemeters.. dat moest te doen zijn.

Helaas had ik me flink in de afstand naar het beginpunt vergist. We zaten ruim een uur in de auto en dat was niet de bedoeling. Het startpunt (top van de Furkapas) lag echter in een fenomenale omgeving. Prachtige 3 en 4 duizenders, veel sneeuw en een grote ruigte. Het pad was heel duidelijk maar meteen liepen we eigenlijk al over de sneeuw dat op het pad was blijven liggen.

Na een 300 hoogtemeters werd het te gek.. teveel sneeuw en door de toenemende steilte van de helling was het met die meiden niet verantwoord meer. We draaiden om en daalden heel langzaam af. Hoewel het niet steil was, was het wel glad. Marit presteerde tijdens een pauze zelfs een koprol waar ze erg van schrok maar die gelukkig helemaal goed afliep. Ik had ook nog een glijpartij van een meter waar vooral veel lol om was (koud hoor die sneeuw!) maar het gaf vooral aan dat het omdraaien een goede beslissing was. Op deze pas was tijdens het mindere weer van voorgaande dagen blijkbaar verse sneeuw gevallen en die maakt elke tocht een stuk avontuurlijker. Gelukkig vonden de meiden prachtige kristallen die ze gretig in hun rugzakken stopten.

Toen we eenmaal afgedaald waren vonden we een heerlijke plek langs een riviertje waar Sofie en Marit stenen zochten en ruilhandel speelden. Ik kon heerlijk over de majesteuze bergen uitkijken en wegmijmeren over de routes naar de toppen. We hebben er een hele tijd doorgebracht tot we weer verder moesten richting de Stube.

De rest van de namiddag en avond werd doorgebracht in de speeltuin, tekenend in huis, motorrace kijkend op de bank en met meer aangename en meer of minder nuttige zaken. De route voor morgen is ook al gepland. Met de kabelbaan naar 2350m en dan doorlopen / klimmen tot 3000m met een, volgens de boeken, prachtig uitzicht op de Aletschgletscher. Ik hoop dat er op deze route geen of in ieder geval veel minder sneeuw ligt!

Oh en dan het weerbericht.. IJmuiden een graad of 15 bij veel regen, hier een graad of 25 – 30, onbewolkt en volgens die Wettervorhersage blijft het mooi tot donderdag waarna onweerkansen toenemen.. wie dan leeft..

Dag 6 – Sparrhorn (3021m)

Gisteren vroeg naar bed om vandaag de vruchten te plukken in de vorm van een vroege beklimming van de Sparrhorn. Een stuk pittiger (en mooier!) dan ik gisteren eigenlijk gepland had. We reden van ons huisje naar Blatten om daar de kabelbaan naar 2000m te nemen. Deze kabelbaan volgde een half uur rooster maar ging met verrassende snelheid omhoog. Halverwege bleek een tussenstation te zijn waar we halt hielden voor nog meer passagiers. Binnen 5 minuten stonden we op de Belalp waar de wandeling naar de Sparrhorn kon beginnen.

De massa uit de lift verspreidde zich al snel in allerlei richtingen en uiteindelijk liepen we met z’n drieen richting de berg. Het was een gemoedelijk pad. Lekker breed en rustig klimmend tot we op 2700m kwamen. Vanaf daar werd het een echt bergpad maar wel een die in de luxe categorie viel. Keurig aangegeven en bij steile stukken soms voorzien van een trap van stenen.

Eenmaal op de graad kwam het prachtige uitzicht op de Aletschgletscher. De gletscher kwam eerlijk gezegd niet zo heel imposant op me over.. aan de rotsen te zien is hij aanzienlijk groter geweest! Toch was het een mooi gezicht en het viel me ineens ook op dat je de karakteristieke vorm van de Matterhorn kon zien. Het was prachtig weer met prima zicht en je kon heel wat 4000ers zien.

De laatste klim was lang maar de meiden hielden zich heel kranig. Met een paar kleine pauzes kwamen we precies binnen 2’30 op de top aan. Exact volgens het boekje en dat is knap voor meiden van 9 en 10! We hadden een prachtig uitzicht rondom. De Sparrhorn biedt uitzicht op een paar grotere jongens, de Aletschgletscher en in de verte een heel stel imposante 4000ers.

LET OP; de volgende panoramafoto is 1Mb groot en 9867x949px (maar wel heel mooi )!

We hebben veel foto’s gemaakt en lang van het uitzicht genoten voor we weer af gingen dalen. Alledrie maakten we een notitie in het boek dat op de berg te vinden was. Het was de eerste echte beklimming van de meiden naar een bergtop dus dat werd breed uitgemeten.

De afdaling was in anderhalf uur gerealiseerd. We misten net de lift dus hadden genoeg tijd om lekker wat te drinken en de wandeling op de kaart na te lopen. Eenmaal in de lift waren we ook weer zo beneden waar we in Naters boodschappen hebben gedaan om lekker voldaan in het huis aan te komen.

Vanavond is het pizza en laat-naar-bed tijd. Morgen is namelijk de relaxdag in Brigerbad gepland.. kortom, veel water, een lange glijbaan en heilzaam water. Wel verdiend na deze mooie klim!

Dag 7 – Brigerbad

Zoals de titel al min of meer aangeeft was het vandaag een rustdag. We zijn lekker naar het nabijgelegen Brigerbad gegaan. Dit bad bestaat uit een viertal zwembaden, blijkbaar gerangschikt op warmte want de eerste twee baden waren gewoon heet, het volgende was lauw en de laatste was lekker koel. Voor ieder wat wils!

We waren om 10:00 al in het zwembad aanwezig en het bleek dat de superlange glijbaan die op een helling lag pas om 13:00 open zou gaan. Ook de wildwaterbaan zou pas om 12:00 open gaan hetgeen waarschijnlijk verklaarde waarom de gemiddelde leeftijd tot 12:00 dichtbij de 75 lag. Geweldig om al die mensen in het hete bad te zien ` fitnessen’ op aanwijzingen van een instructeur. Sofie wilde al meteen meedoen maar ja.. minimaal 16 dus helaas.. en ik had niet zo’n zin in aquajogging eerlijk gezegd.

We hebben in ieder geval heerlijk rustig gezwommen en rond 12 uur nam de drukte toe en kwamen er veel meer kinderen. De wildwaterbaan was lang en gaaf.. heerlijk in de stroming meedrijven. Later bleek dat hij ook op volle kracht kon en dan kun je echt niet meer staan. Voor de zekerheid ben ik tijdens die wilde watermassa beweging maar in de buurt van Marit gebleven. We hadden in ieder geval heel veel lol.

De glijbaan was van de middelste categorie dus redelijk stijl en heerlijk lang. Na een flinke klim met mooi uitzicht op het hele bad kwam je eindelijk bij de start van deze spectaculaire buitenglijbaan. Je bleef door bochten glijden voor je eindelijk beneden was en soms leek het wel of je uit de bocht zou vliegen zo hard als dat het ging. Al met al zijn we tot 16:00 in het zwembad gebleven.. niet gek voor iemand die een zwembad niet als een natuurlijke habitat ziet.. de meiden waren niet weg te slaan tot ze zo verweekt waren dat ze zelf toch ook wel weg wilden.

Heerlijke rustdag dus in een aangename en zonnige 25 tot 30 graden. Morgen weer klimmen.. het weer valt in onze omgeving mee dus we gaan weer voor een top die ditmaal ietsje lager ligt dan de Sparrhorn.

Welterusten! Zal overigens wel lukken want ik heb nog nooit zulke rode konen bij de meiden gezien..

Dag 8 – Augstbordhorn (2973m)

Vandaag was weer een klimdag. De zon scheen alweer fel toen we richting het plaatsje Törbel vertrokken. Sofie en Marit herkenden de weg die naar Saas-Fee liep van vorig jaar. Dit keer gingen we niet echt door naar Saas-Fee maar een kilometer of 20 eerder rechtsaf een lange klim op.

Ongelofelijk hoe die weg doorkronkelde.. er kwam geen eind aan en overal kon je keurig uitwijken, via spiegels om de hoek kijken en af en toe zelfs over een tweebaans deel rijden. Wegenbouw in het kwardraat!

Uiteindelijk kwamen we bij Moosalp op een hoogte van 2048m. Vanaf daar begon de wandeling naar de Augstbordhorn die niet zo ver leek. Amper 10 minuten op pad kwam ik er achter dat ik te weinig geld in de parkeerautomaat had gedaan. Waarvan ik dacht dat het een 5 frank munt was bleek eigenlijk maar 2 frank te zijn. Ik had geen zin om om te keren dus dan maar de gok nemen.

Het eerste deel van de wandeling was saai.. een brede weg door een woestenij dat gelukkig gecompenseerd werd door de heerlijk ruikende naaldbossen. Pas na twee- tot driehonderd hoogtemeters werd het pad mooi en liep het veel smaller vrij steil de berg op. De conditie was duidelijk minder dan twee dagen eerder maar toch ging het gestaag naar de 2700m.

Vanaf deze hoogte werd de berg gemeen. Allereerst lag de echte top achter een `neptop’ waarna we dus nog een half uur langer moesten klimmen, ten tweede was het af en toe flink steil! Met de nodige pauzes kwamen we uiteindelijk bovenop de Augstbordhorn (2973m) met een fenomenaal uitzicht rondom. Van de bergen bij Saas-Fee naar het gebied rondom de Aletschgletscher en de Jungfrau.. prachtig uitzicht!

Op de top hebben we rustig gegeten en gedronken waarna we afzakten van de eerste top. Tussen de twee bergen in kon je de route afsnijden maar dat vereiste wel de afdaling van een steile helling. Volgens de gids moest je trittsicher en schwindelfrei zijn.. Nou, dat moet lukken! Sofie en Marit wilden ook perse die steile helling af dus we begonnen aan dat avontuur. Het was echt steil en Sofie en Marit zigzagden al volleerd van de berg af richting een prachtig bergmeer met helder water een leuke stenen om in het water te gooien.

Na een korte pauze zijn we onafgebroken verder gedaald naar de parkeerplaats. Het was zonder meer een veel leukere route omdat je niemand tegenkwam en ik de meiden leuk kon laten oriënteren wat best goed ging al koos Marit soms routes uit die naar wel heel steile hellingen liepen.. maar goed, de enige die echt een fout maakte bij de afdaling was ik.. we liepen pardoes 90 graden teveel naar het westen waar ik ineens bedacht dat de omgeving er wel heel anders uitzag. Gelukkig konden we over de helling traveseren en hoefden we niet meer terug omhoog te klimmen.

Wat ik vreesde was echter bewaarheid.. 40 Sfr boete omdat we geen geldig parkeerkaartje hadden. Ik ben benieuwd of die boetes ook doorwerken in Nederland aangezien ik geen idee heb aan wie ik de boete moet betalen!

Na een uur waren we weer thuis waar we best wel gebroken aankwamen.. natuurlijk wel lekker gekookt en alles weer opgeruimd maar nu is het rusttijd. Al met al zijn we tussen 10:00 en 18:00 weggeweest dus `you do the math!’ Best een lange dag.. We gaan nu met z’n allen Hangover kijken (idee van Sofie al vraag ik me af hoe lang ze het leuk vinden zonder ondertiteling . Ik heb zo vaag het idee dat we allemaal heel makkelijk in slaap gaan vallen! Misschien wel tijdens de film.

Gutenabend und schlaff wohl..

Dag 9 – Lekker niks

Vandaag hebben we weer lekker niks gedaan. De meiden en ik waren duf en we besloten om een luierdag te hebben. Dat bestond uit veel lezen, gitaar spelen, spelen, boodschappen doen in Brig en een kleine wandeling maken. ‘s Avonds heb ik nog hardgelopen.. dat is in Zwitserland nogal een aparte ervaring.. een half uur in de bergen is equivalent aan een uur in Nederland! Hellingop was ik zo bekaf maar eenmaal boven en dan lekker rustig trimmend afdalen is super Ik kreeg wel heel veel respect voor die types die in Schotland de Ben Nevis oprennen.. wat een conditie moet je dan hebben! 1200 hoogtemeters en ik deed er maar 300 ofzo.. pffff!

Dag 10 – Onverwacht

Ik werd om 4:00 wakker en kon niet echt meer slapen en begon te malen over de terugrit. Maandag moeten de meiden weer naar school, zal ik dan toch maar eerder naar huis gaan? De geplande wandeling van deze dag was niet zo heel spannend en de meiden vond ik er nog steeds moe uitzien bovendien was Sofie ook al om 5:00 wakker. Toen was de knoop snel doorgehakt.. we gaan nu naar huis, misschien in twee etappes, misschien in één keer door.

Uiteindelijk hebben we 13 uur, een heerlijk maal in Maarsenberg en één 20km/u te hard flitspaalvastlegging over de rit gedaan. Gaat lekker.. een parkeerboete en te hard gereden. Gelukkig gaan de boetes naar de Toyota van opa

Nou ja, we zijn dus weer terug.. ook wel fijn natuurlijk maar die bergen en die frisse lucht laat je niet zonder weemoed achter! Even kijken wanneer er weer tijd en ruimte is voor een volgend uitje uit dit vlakke land!

Nog even twee foto’s van mijn stoere meiden!

dag 0 – de heenreis
Om 14:30 stapte ik vanuit het werk op de metro in Amsterdam.. om meteen de verkeerde kant op te gaan dus dat schoot op. Meteen weer geswitched naar de juiste metro en gelukkig kwam ik op tijd aan voor de eerste trein. Dit was de verbinding Duivendrecht – Hannover dus dan ben je ook al een aardig op weg!

De reis was lang.. onverwacht lang omdat de tijd ook lang leek te duren en pas rond Osnabruck begon de omgeving interessant te worden maar ik ging niet voor de natuur dit keer maar voor de stad. Eenmaal in Hannover was ik al 4 uur verder op de klok en vanaf daar ging dan de echte ICE met een noodgang naar Berlijn. Alleen viel de noodgang een beetje tegen want er waren werkzaamheden dus het eerste stuk was keurig 120km/u. Saai!! Opeens werd ik benaderd door een gezellige meid die het ook saai vond in de trein of ik wat wilde drinken in de bar. Natuurlijk was ik daarvoor te porren want nog 2 uur zo in je stoel hangen is echt vervelend.

Afijn, na een kop thee, het toezien van het verorberen van een rare gehaktbal en een heel gezellig gesprek over vanalles en nog wat en vooral over mooie plaatsen op de hele wereld was ineens de trein al in Berlijn aangekomen.. kijk zo gaat de tijd tenminste snel! Bedankt gezellige, naamloze sieradenmaakster.. oh ja, als je het nog leest en jouw foto’s online zet stuur dan maar een mail naar robsofmar@gmail.com

Aankomen op een station is 1, je hotel vinden is heel wat anders! Na een half uur heen en weer lopen vond ik eindelijk de juiste bus en begeleid door een mekkerende Amerikaanse vrouw (“didn’t you think that man behind the counter was very rude?“.. “nee.. geen last van.. your attitude maybe?“, maar dat antwoord dacht ik alleen maar.

Uiteindelijk kwam ik rond elf uur bij het hotel aan. Nou ja, hotel.. hostel.. of misschien zelfs luxe gevangeniskamers waar je ook uit mag .. Maar niet geklaagd, een hotelkamer is om te slapen en dat is prima gelukt!

dag 1 – eerste indruk

WOW.. wat is Berlijn GROOT! Enorm! Ik volgde de eerste wandeling uit het boek ` 100% Berlijn’ (bedankt Daphne!) en op zijn Rob’s dacht ik wel twee van die wandelingen te kunnen doen. Nou, never nooit niet.. Er is teveel te zien, teveel te beleven en de afstanden zijn echt groot.

Via de makkelijke U-Bahn en allerlei grote straten met voornamelijk modewinkels kwam ik bij de winkel met Ampelmannetjes (voor degene die het Duits niet zo machtig is, Ampel = stoplicht). Het is nu het cultsymbool van Berlijn. Je kunt er t-shirts, handdoeken, knuffels, etc, etc van dit grappige mannetje kopen. Ik hield het bij een foto.

De Hackescher Hofe waar deze winkel in ligt zijn ook een bezichtiging waard vanwege de mooie architectuur. Toen ik eenmaal de rivier de Spree overstak was ik snel bij het museum eiland. Het Bode museum nodigde door het slechte weer dusdanig uit dat ik een ticket kocht voor alle musea op dit eiland.

Het Bode-Museum heeft een gigantische collectie houtsnijwerk en beelden uit voornamelijk de renessaince en barok. Eerlijk gezegd had ik dat deel snel gezien want 99% was gewijd aan het geloof en van die beelden word je niet echt vrolijk. Gelukkig was er ook een muntenverzameling die liep van de eerste munten tot aan het heden. Dan zie je munten voorbij komen waar je een flinke portomonnee voor nodig zo hebben, zo groot.

Er waren ook hele mooie, speciale munten zoals deze in Jugendstil gemaakte munt;

en iets verder was een sculptuur van 600 voor Christus waaruit blijkt dat ze vroeger al SuperMario speelden!

*

Toen ik eenmaal weer buiten stond ging ik op weg naar het volgende museum (Pergamon museum) met een reconstructie van een enorme Griekse tempel. De rij was zo lang dat ik minstens een uur had moeten wachten.. ware het niet dat ik al een ticket in een rij van 3 mensen had gekocht bij het vorige museum (net om de hoek mensen!). Dus daar liep ik vrolijk langs en ja hoor, bij de deur kon ik direct door.. zo weer 1000 vijanden erbij

Dit was wel een heel indrukwekkende tentoonstelling! In de gigantisch grote zaal stond een deel van de gereconstueerde tempel en over de hele tempel heen speelde zich het verhaal van Telephos af. Prachtig uitgehouwen in steen, als een stripboek maar dan niet om mee te nemen. Het verhaal was typisch Grieks met Goden, jalouzie, mooie vrouwen, veel oorlogen en gevechten met reuzen. Dankzij de audiogids bleef het van begin tot eind heel interessant.

Daarna kwam je in Babylon terecht en daar was een indrukwekkende toegangspoort (Isthar-poort) opgebouwd uit de oude materialen. Om de meter stond een prachtig, in stenen relief getekend dier.

Ik heb hier flink wat tijd rondgelopen om via de Islamitische kunst (veel tapijten en prachtige boekkaften) bij het volgende museum (Neues Museum) te komen. De naam van het museum bracht bij mij associaties op over moderne kunst maar nee.. het ging over Egypte.

Hoewel het heel interessant was merkte ik dat de opnametax van mijn hersenen bereikt was. Ik voelde me een beetje zoals dit oudste beeldje uit de collectie..

Tijd voor een broodje en ja hoor.. zoveel leuke zaken en ik kies de Subway! Lekker origineel..

Ineens sloeg de sfeer drastisch om. Ik had checkpoint Charlie bereikt en dat was nog grappig met die soldaten die meer entertainers waren maar eenmaal bij het Topography des Terrors museum merk je wat Berlijn nou echt voor een verleden heeft. Ongelofelijk die muur!

Vanaf dat moment bleeft het behoorlijk beladen. De tentoonstelling in het museum was gewoon schokkend met de beelden van de opkomst tot ondergang van Hitler. Executies, transporaties, ghetto’s, massa hysterie.. je moet maar hopen dat de mafkezen van deze tijd nooit tot dat niveau kunnen komen. De woorden economische crisis en daarna politieke crisis vielen me meteen op in de jaren 1930-1940.. een mooie basis voor dit soort extremiteiten.

Afijn.. gelukkig was op de Potzdammerplatz de commercie weer aan de macht want wat een architectuur daar! Mijn paraplu waaide bijna weg en het regende weer hard maar wat kun je daar mooie gebouwen zien! Ook Sony heeft blijkbaar geld in Berlijn geinvesteerd want het heeft zijn eigen winkelcentrum.

Iets voorbij de commercie kom je langs het herdenkingsmonument voor de Joodse slachtoffers. Ik vind het persoonlijk een heel indrukwekkend monument. Ik zag het als grafstenen of uitdrukkingen in diagrammen hoe ontzettend veel mensen er gestorven zijn door het facisme. Goed dat ze dit zo midden in de stad hebben gebouwd.

Nou ja, en als je daar eenmaal bent is de Reichstag om de hoek alhoewel om de hoek in Berlijn nog altijd heel relatief is!

Via de Spree en Unter den Linden ben ik weer bij de U-Bahn gekomen die me naar het hotel terug bracht waar ik al schrijvend mijn voeten even rust geef. Maar ik heb honger dus de volgende stap is in de nog hardere regen een echte origineel restaurant te gaan zoeken.

Bis bald!

Dag 2 – De andere kant van Berlijn

Het is dag 2 en om nog even op gisteren terug te komen, ik vond een Vietnamees restaurant in Stadmitte dat heerlijke soep (met tofoe en groente), een hoofdgerecht van vis overgoten met pittige saus en daarbij rijst, en als Nachspeise stukken appel met een krokant laagje in suiker en ijs. Klinkt dat goed of wel? En dan mag je nu raden wat de kosten waren (incl. 0.4l drinken).. tada.. het antwoord is 17,30.. Belachelijk goedkoop vergeleken met Amsterdam of Nederland in het algemeen!

Maar nu terug naar dag 2. Deze wandeling vond plaats rondom Friedrichshain, een plek in aan de echte oostkant van de stad waar de Ossies en linkse activisten te vinden moesten zijn.

De wandeling begon mooi bij de Frankfurter Tor op de Karl-Marx-Allee. Enorme flats uit de oude tijd waar naar het schijnt de prijzen nog heel billijk zijn voor een stad als deze.

Op deze straat viel niet direct op dat het een wat alternatievere wijk betrof maar aan de mensen kon je het wel goed zien. Veel punk en op plekken waar het mogelijk was zat graffiti.

Op werkelijk elke steenworp afstand zit een cafe, een restaurant, bakker of iets dergelijks waar je altijd eten en drinken kunt halen dus je hoeft niet bang te zijn dat je verhongert.. je kunt hier 24 uur per dag eten en drinken.

Naast de graffiti waren er ook oude en nieuwe muurschilderingen te zien. In sommige was wat meer tijd gestoken dan andere!

Het werd helemaal een leuke wandeling toen ik bij Boxhagener Platz kwam. Daar was een markt met werkelijk allerlei vage spullen (oude laptops, boeken, huisraad) maar er liepen hier duidelijk heel veel zogenaamde Ossies.. van alternatief tot yup woont in deze buurt!

Toen ik de markt genoeg had gezien kwam het toppunt van alternatief Berlijn, althans, voor deze route. Dit was het RAW terrein, een alternatief bolwerk vol oude, vervallen panden, vage tenten, een housefeest dat blijkbaar net was afgelopen (om 11:00 in de ochtend). Er was ook nog eens een klimmuur gebouwd rondom een oude silo en daarnaast een skate-hal. Ik heb hier meer dan een uur rondgelopen en me verbaasd over de types die hier liepen (minstens net zo ijdel als de yuppies die ze verachten!!) en de mooie graffities.

Nu zit ik weer in de lounge-bar van het hotel (met internet) en kan ik even opladen voor straks hoewel ik nog niet weet wat straks in gaat houden. Ik heb twee grote blaren en moet snel een naald vinden anders is lopen vervelend. Ik zag ook nog een leuk concert maar moet nog achterhalen waar dat precies is en of het niet uitverkocht is.

Wat ik tot nu toe van Berlijn vind? Megagroot, veel uitersten, tolerant, creatief en heel betaalbaar. De regen lijkt eindelijk ook op z’n retour dus morgen ga ik een fiets huren.

Eerst nog de avond beleven. Op zoek naar de concertzaal en een nieuwe eettent. Het liefste Indisch dit keer maar ik laat me graag verrassen door wat Berlijn nog meer in petto heeft!

***pauzemuziekje… en daar gaan we weer***

Van de anarchie naar de hogere kunsten.. er zou namelijk een openluchtconcert gegeven worden door een strijkkwartet. Dat zou plaatsvinden bij het Bode Museum. Eenmaal daar bleek het concert vanwege het slechte weer verplaatst te zijn naar de Spiegelzaal op ongeveer 500m afstand. Dat kwam mooi uit want op de route lag een Indisch restaurant en ik had nog niet gegeten. Daar kostte het maar 12,60 voor een heel maal maar eerlijk gezegd was het wel erg verwesterd Indisch.. ik heb nog nooit lamb curry gegeten met een salade erbij.. ook geen naan brood wat ik altijd zo lekker vind maar ja, hoor mij eens klagen.. het was wel lekker en ik was ruim op tijd bij de Spiegelzaal.

Wat een geweldige sfeer in die zaal! Inderdaad een spiegelzaal maar dan eentje die al honderden jaren oud is(?) Er stonden veel kaarsen die een intieme sfeer gaven en toen ik kwam was het al aardig vol. Ik vond een mooie plek maar de mensen bleven maar binnen stromen. Ondertussen kon ik de zaal verder bewonderen. Er zaten overal verfschilfers los, er zaten gaten in de muur, de vloer was krom maar de sfeer was authentiek en helemaal bijpassend voor een strijkkwartet van Dvorak en daarna Ravel. Lekker pittig werk dus!

Het concert begon veel te laat maar dat kon makkelijk vergeven worden omdat de animo zo groot was dat het even duurde voor iedereen zat. De muziek was prachtig. Dvorak’s 12de ook wel de Amerikaanse genoemd en je kunt er bijna cowboys bij voorstellen. Vooral de finale was een prachtig deel.

Na een lange pauze met lekkere rose en mensen kijken begon Ravel. Een heel andere sfeer, veel meer expressie en sentiment dan Dvorak.. echt Spaans. Er was dan ook een groot applaus toen het gezelschap de laatste noot had gespeeld.

De toegift was de bekende Libertango van Astor Piazzolla.. kijk, een gezelschap met goede smaak!

Uiteindelijk was het laat geworden en al zwervend naar de metro kwam ik langs de indrukwekkende Judische Dom

en het vrolijke uitgaansleven bij de Friedrichstrasse

Berlijn is en blijft leuk en de tijd vliegt! Morgen mooi weer? Ik hoop maar dat dat klopt want dan wil ik eens op de fiets de stad gaan verkennen.. misschien ook wel handig met twee grote blaren

Tot morgen!

Dag 3 – Op de fiets

Ja hoor.. ik werd wakker zonder regen te horen. Zouden ze dan toch echt gelijk hebben gehad dat het vandaag beter zou worden? Ik nam de gok en huurde een fiets bij de receptie. Dan krijg je natuurlijk een fiets-voor-dummies dus zonder versnellingen en met heel veel remmen en steunwieltjes.. bijna dan.

Op de gok reed ik richting de Rijksdag en aangezien dat een lange weg is was het niet erg moeilijk om daar ook uit te komen. Mijn eerste gedachte was `Berlijn op de fiets is niet zo indrukwekkend als lopend / met het OV’.. kom ik later op terug!

Bezoek aan de Rijksdag heeft een interessant systeem.. enkel te boeken via internet en dan nog eens vier dagen van tevoren. Dat ging dus niet lukken. Vervolgens zag ik een bordje `Schloss Charlottenburg’.. dat leek me wel wat. Na een flink eind fietsen (ja.. toch wel groot dat Berlijn, ook op de fiets) kwam ik bij het kasteel.

Het was alleen dicht… en dat herinnerde ik me ook ineens uit de reisgids. Maar dat was eigenlijk niet erg want ik had wel lol in het fietsen. Ik wilde door naar Potsdam, dat was maar 10km volgens de kaart.

Eerst was er wel heel veel industrie en uitlaatgas maar langzamerhand werd het groener. Toch liet die afslag die ik moest hebben verdacht lang op zich wachten.. oh.. kijk Rob.. de schaal; elk vierkant is 2 kilometer. Dat verklaart een hoop.. nou ja, ik had de hele dag dus dat moest lukken.

Eenmaal voor bij Charlottenburg kon ik rechtsaf via Ruhleben (en een pittige col voor een fiets zonder versnellingen!) tot aan het meer de `Havel’ fietsen. Daar werd het prachtig. Af en toe brak de zon door en zag je het meer met mooie huizen, veel zeilboten en veel groen.

Een dikke 30 kilometer later kwam ik in Potsdam langs allerlei mooie kastelen. Een soort Bloemendaal aan de Havel.. wat een panden! Heel veel panden werden op het moment ook opgeknapt dus er lijkt nog geld te zijn om al die vergane glorie weer in ere te herstellen.

Op de terugweg zag ik dat de kortste weg naar `Mitte’ 27 kilometer was!! Je kunt dus 27km uit hartje Berlijn fietsen en nog in Berlijn zijn. Kom ik al snel op een diameter van 54km voor de hele stad.. niet mis. Afijn, de lucht werd heeeel donker en net voor de S Bahn barstte de regen los. Dat was een duidelijk teken! Ik kroop met fiets en al in de S Bahn (beter dan die rare Rus die met een winkelwagen de trein inging!) en liet me van Wannsee naar de Zoologischer Garten vervoeren.

Daar was Berlijn gelukkig nog steeds.. met al zijn toeristen.

Laat ik nog even vermelden dat je nu dus, net als ik, heel lang kunt zoeken naar de Gedachtniskirche.. die is dus ingepakt voor renovatie.. ik dacht al dat ik mijn navigatietalent definitief verloren had maar er is nog hoop.. ik moet alleen wat beter borden leren lezen als je bij een raar gebouw staat.

Vanavond weer een concert.. een kruisbestuiving tussen Flamenco en Fado.. geen idee waar ik moet zijn maar met de fiets gaat dat wel lukken als zal het tussen de buien door zijn want er vallen op het moment echte zomerse buien.. maar niet om 20:00.. dat ga ik regelen*.

***Intermezzo***

Nou, dat mooi weer regelen is denk ik verkeerd begrepen want er viel ZO ontzettend veel regen. De ochtend erop hoorde ik dat er op sommige plekken een meter water op de weg stond. Echt een grote douche die niet ophield terwijl eromheen de lucht blauw was.. een stationaire bui zeg maar

In ieder geval kon ik mijn lol op om richting de jazzclub B-flat te gaan. Daar was een crossover van flamenco en fado te horen dus dat klonk wel interessant! Eerst heb ik nog heel lekker en gezellig gegeten bij een Thai waar een serverend meisje haar hart kwam luchten over haar vriendin die het net had uitgemaakt, dat ze naar Gdansk gingen (tja, dat is hier natuurlijk dichtbij!) en dat er vanavond een heftig technofeest was.. ik kon wel naar binnen komen met de kleren die ik aan had want ze zochten vooral `normale’ mensen en niet van die extreme gevallen. Toen ik vertelde dat ik naar B-flat ging en dat daar jazz speelde was dat niet haar stijl.. nou, zo ben ik de hele avond tijdens het eten entertained.

Het eten was heel lekker.. het beste van alle avonden. De club zelf was vrijwel om de hoek en ik arriveerde mooi op tijd. Het was al aardig vol maar ik vond een mooie plek aan een tafel. Het concert begon, zoals een echte jazzclub zich betaamt.. veeeels te laat. Het was wel mooi.. een flamenco en fado zangeres, danseres, hele goed flamenco gitarist en contrabassist. Ze werkten een heel programma af en eigenlijk was het eerder een afwisseling van stijlen dan een crossover. Twee nummers werden specifiek aangekondigd als crossover en die waren inderdaad een leuke mix tussen de emotionele fado en pittige flamenco.

Uiteindelijk was ik veels te laat terug bij het hotel.. gelukkig reden de metro’s nog net anders had ik ver moeten lopen!

Dag 4 – Kreuzberg, een beetje

Eindelijk had ik dan even tijd voor de wijk waar het hotel in ligt, Kreuzberg. Ik ben gaan wandelen vanaf het hotel en liep prachtig langs de Spree. Hier staan hele mooie appartementen aan het water en het gaf een hele serene sfeer zo midden in de stad.

Uiteindelijk kwam ik bij een Turkse markt waar ik heerlijk eten heb gekocht voor de lange reis straks. Het heeft wel wat om zo in de stad boodschappen te doen. Je zag de lekkerste ingredienten liggen voor superlage prijzen.. olijven, broden, verse kruiden, exotische vruchten.. als je hier woont kun je creatief koken!

Op een kwart van de wandeling moest ik echter stoppen want.. de trein roept. Ik heb mijn spullen gepakt en spring zo op de M41 naar HBf om nog wat drinken te kopen voordat het dan echt over is en ik de ICE naar Hannover en daarna Amsterdam in ga.

Conclusie voor deze reis.. de treinrit is niet zo ver als je gezelschap hebt.. anders wel maar Berlijn is 100% de moeite waard. Verrassend, puur, creatief, goedkoop, lekker eten, veel muziek en kunst in het algemeen.. vier dagen leek veel maar is in Berlijn ook al veel te kort.

Mocht je ooit dus een leuke stad willen bezoeken.. kies Berlijn!

Ok, en nu rennen naar de trein (met drie rugzakken en een gitaar in 28 graden.. pfff!